Magazyn astronautyczny

Na podstawie tajnego postanowienia Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego z 11 stycznia 1960 roku, do pierwszej serii radzieckich lotów kosmicznych wybrano dwudziestu oficerów lotnictwa. Dwunastu z nich zostało kosmonautami. Nazwiska pozostałych ośmiu na długie lata pozostawały ściśle strzeżoną tajemnicą wojskową ZSRR. Musieli oni – z różnych powodów – odejść z oddziału kosmonautów. Znalazł się wśród tych ośmiu Walentin Stiepanowicz Warłamow.

14 marca 1960 roku wszyscy kandydaci tworzący grupę pod kryptonimem Kolektyw X zebrani zostali w miejscu tymczasowej bazy szkoleniowej na podmoskiewskim lotnisku im. M.W. Frunzego. Po kilku tygodniach szkolenia całej dwudziestoosobowej grupy lotników według jednolitego programu okazało się, że przygotowanie wszystkich do pierwszego startu w zakładanym czasie jest niemożliwe. Harmonogram szkolenia mógł zmieścić tylko kilku kandydatów.

Dlatego w maju tegoż, 1960 roku, z Kolektywu X wyodrębniono sześciu lotników, którzy stworzyli grupę bezpośredniego przygotowania: J. Gagarina, A. Kartaszowa, A. Nikołajewa, P. Popowicza, H. Titowa i W. Warłamowa.

Pierwszym, który musiał odejść z grupy bezpośredniego przygotowania i w ogóle z oddziału kosmonautów, był Anatolij Kartaszow. Już po pierwszych treningach na wirówce z ośmio- i dwunastokrotnymi przeciążeniami, lekarze zauważyli niewielkie zaczerwienienie na jego plecach. Przeciążenia powodowały u niego podskórne pęknięcia naczyń krwionośnych. Kartaszow, uosobienie siły i zdrowia, musiał opuścić oddział kosmonautów.

Jako drugi ze ścisłego grona kandydatów do pierwszej serii lotów wokółziemskich na pokładzie statków kosmicznych Wostok, wykluczony został Walentin Stiepanowicz Warłamow. Z powodu fatalnego, z pozoru drobnego wypadku.

Koledzy z oddziału cenili go za jego uzdolnienia matematyczne. Nie gubił się jak oni w zawiłościach całek i pochodnych. On lubił wykorzystywać tę swoją wiedzę i często podczas zajęć z matematyki rozmawiał z kolegami tonem belfra.

- E,e... Ojciec! Poniosło! - osadzał go w takich razach inny kandydat, który później odpadł z grupy kosmonautów, Mars Rafikow.

Drogę w kosmos zagrodził Warłamowowi szczeniacki wygłup. Wybrał się on kiedyś z przyjaciółmi z oddziału nad jeziorko w pobliżu Gwiezdnego Miasteczka. To właśnie on, Warłamow, rzucił propozycję skakania do wody.

- Uwaga! Demonstruję! - z tym ochoczym okrzykiem wziął rozbieg i z całej siły odbił się od brzegu. Zarył głową w piasek. Po jakimś czasie, niezauważenie dla pozostałych, odszedł pieszo w stronę osiedla i zgłosił się do szpitala. Okazało się, że uderzając o dno jeziora uszkodził kręg szyjny. Trzeba było unieruchomić szyję na wyciągu.

Leżał długo. Wrócił do zdrowia i według zwykłych, ziemskich kryteriów całkowicie odzyskał sprawność, lecz w oczach lekarzy uraz Warłamowa, choć zaleczony, dyskwalifikował go jako kandydata do lotu kosmicznego. Musiał odejść z oddziału. Pozostał w Gwiezdnym Miasteczku, pracował w Centrum Przygotowania Kosmonautów. Jeszcze przed startem pierwszego pilotowanego Wostoka, objął stanowisko zastępcy komendanta Centrum Kierowania Lotem. Potem został starszym instruktorem szkolenia kosmonautycznego, specjalizował się w astronawigacji. Banalny wypadek odebrał mu szansę przeżycia wielkiej życiowej przygody w kosmosie. W październiku 1980 roku Walentin Stiepanowicz zmarł przedwcześnie, na wylew krwi do mózgu.

Wówczas, w roku 1960 zamiast Kartaszowa do grupy bezpośredniego przygotowania do pierwszego lotu kosmicznego wyznaczono Grigorija Nielubowa, a miejsce opuszczone przez Warłamowa zajął Walerij Bykowski. Kolektyw X skurczył się do 18 lotników. Potem odeszło z niego jeszcze sześciu innych lotników, którzy stracili szansę lotu na orbitę wokółziemską, szansę zostania bohaterami Związku Radzieckiego.

Szerzej w książce Marka Jarosińskiego „Tajemnice, które wyszły na jaw” - patrz - podstrona książki z dedykacją autora

Podpis do zdj. Z dwudziestu pilotów wojskowych tworzących grupę kandydatów do pierwszych lotów kosmicznych, dwunastu zostało kosmonautami, ich nazwiska drukowane były na pierwszych stronach gazet. Pozostałych ośmiu pozostało w cieniu swoich sławnych kolegów – W.S. Warłamow był jednym z nich.

KSIĄŻKI

"Tajemnice, które wyszły na jaw"

"Krzyk w kosmosie"

"Jak zaginać nauczycieli"